Ζεστός χιονιάς
Χιονόμαλλος, με μύτη φρέσκια βιολογική, μάτια αμυγδαλωτά, χείλη φλουδομανταρινένια, ατενίζει το γκριζωπό σύννεφο καπνού που αναδύεται απ’ την καπνοδόχο του έκτου πατώματος. Τέσσερα χιονοχρόνια πριν. Στο ίδιο μπαλκόνι, με τα σοκολατόκουμπά του να τρέμουν απ’ το κρύο, πίστεψε στη λευκή καρδιά των Χριστουγέννων…
Πρώτη χιονιά που γιόρταζε σ’ απόσταση πνοής από την οικογένειά του. Δυο παιδικά πατήματα από τα παγωμένα μάγουλα της κόρης του. Μια μοσχοχιονισμένη ανάσα από τις οπές των φλογερών κουμπιών του κρυσταλλένιου έρωτά του. Δυο ημέρες πέρασαν μαζί. Τόσο ήταν το προσδόκιμο χιονάνθρωπης ζωής στο κλεινόν άστυ.
«Κράτα τον κόσμο ολόκληρο ζεστό», προτρέπει το θεό μία γλυκόφωνη μητέρα…
«Κράτα το χιόνι ζωντανό», παρακαλά τα σύννεφα ο άλιωτος πατέρας…
Φωτογραφία: Flickr.com
Ζεστες καρδιες και κρυες αυλες ας ευχηθουμε. Να ζησουν πιο πολυ οσοι αγαπουν να Ζουν
Χρονια πολλα!!
Έχεις γεμίσει την ατμόσφαιρα με νιφάδες και ζεστό καπνό απο καμινάδες…
Απλά χιονοστολισμένος ζάλη μου…;)
Καλή Χρονιά να έχεις με ό,τι μα ό,τι θέλει να γευτεί η ψυχή σου…
*υπέροχη φωτογραφία….
A, όχι…όχι. Είναι άδικο! Πέντε και δέκα τα χαράματα, λέω ας δω τα mails πριν ξαπλώσω να…. παραστήσω τον πεθαμένο που έχει ήδη λιώσει στα πόδια του πολύ πριν τη θανή του. Και πέφτω πάνω στη φλογάτη επιστροφή μιας παγωμένης θύμησης!
Πόσες φορές δε σκέφτηκα πως το χιόνι μπορεί να είναι το ψυγείο των αγαπημένων μου που έχουν αποφασίσει να διατηρηθούν τόσο ζωντανοί στη μνήμη μου ώστε όποτε τους βγάζω από κει για να γευτώ την αίσθηση πως διατηρούνται όπως έφυγαν, να γεμίζει η γλώσσα μου αλμυρούς κρυστάλλους ήρεμης νοσταλγίας.
Το παρατράβηξα, Ζάλη, ε? Μα, θα με επαναφέρω στην αυτοσαρκαστική, κυνική μου τάξη. Μια θα βυθίζομαι με απεγνωσμένο μακροβούτι στη θλίψη και μια που θα ανεβαίνω στην επιφάνεια μιας ευφρόσυνα γαλανής ταραντέλας-όπερας να παίρνω γερές ανάσες. Μαστίγιο και καρότο!
Οχι… γράψε λάθος. Το καρότο έγινε ρινικό ντεκόρ στο φλογερό σου χιονάνθρωπο.
Καλές, χαλαρές, ανεφοδιαστικές, γιορτινές μέρες να έχουμε όλοι οι πολύπαθοι μη-χιονοσκέπαστοι.
Τις ευχές μου ειδικώς σε σένα Ζάλη… (και να σκεφτείς πως δεν πίνω σχεδόν καθόλου!!!!)
http://youtu.be/uC-USAB530A
..Ας έχουμε μια χρονιά γελαστή και αισιόδοξη!
Χρόνια καλά, Αντώνη!
(..πάρε γρήγορα το ζεστό φαναράκι απ΄ το τραπέζι, ν΄ανασάνει το χιόνι!)
Deedee
…και όσοι δεν ζουν εις βάρος των ζωών μας.
Χρόνια πολλά σ’ εσένα και την οικογένειά σου!
Kovo voltes
Χρόνια απλά. Αυτά μου έχουν λείψει. Αυτά και λίγο χιόνι.
Καλή χρονιά να έχουμε!
Αγγελική
Πέντε και δέκα; Θα ήταν άδικο να κοιμηθείς! Να χρεωθείς, για μια στροφή στο μαξιλάρι, μια νύχτα ύπνου που ποτέ δεν κατανάλωσες.
Θα χορέψω την ταραντέλα να γιορτάσω το επίτευγμα του χιονόμαλλου. Κι ας μπερδευτώ στα βήματά του. Λίγο χιόνι θα κάνει καλό στα άμαθα μποτάκια μου. Θα έσταζα και μια σταγόνα ρούμι αλλά φοβάμαι δεν θα αντισταθώ στην καροτένια μύτη του.
Καλές γιορτές !
Μαρία
Σ’ ευχαριστώ!
Εύχομαι την επόμενη χρονιά να μοιραστούν δίκαια τα χαμόγελα.
(Να το πάρω; Κι αν το κερί λιώνει πιο γρήγορα απ’ το χιόνι; )
Eπέστρεψα στα πάτρια, Ζάλη! Κυριολεκτικώς (“Αχ, Ελλάδα σ΄αγαπώ….” σιγοτραγουδούσα στο αεροδρόμιο σα μεθυσμένη) και μεταφορικώς τούτη τη στιγμή (μια μικρή πατρίδα δεν είναι κι ο χώρος σου μια κι αγαλλιάζω όποτε επιστρέφω?). Καλό χρόνο να έχουμε να διανύσουμε, όχι στρωτό απαραίτητα, τα αγκάθια κι οι λίθινες προσμονές μας είναι ό,τι καθαγιάζει το δρόμο… Εβγαλα από τα μπαγκάζια μου όλες τις περιστροφικές μου ευχές και τις στέλνω να στροβιλιστούν μπρος στα μάτια σου και στα μάτια όσων συγκατοικούν εδώ μέσα… όσων χουχουλιάζουν ηδονικά στη θέρμη των ονειρικών σου λέξεων… όσων στέκονται τόσο τυχεροί όσο κι εγώ στα σταυροδρόμια των περίλαμπρων φράσεων-οδοσημάτων που δείχνουν το δρόμο στην ψυχή μας… το δρόμο για την πηγή οπου μας ξεδιψάει η ευαισθησία σουhttp://youtu.be/gl-lbhMrGds
Υ.Γ. Θα καθόμουν περιμένοντας ένα φοντανάκι, μέρες που….ήταν, μα έχω τρία κείμενά σου που με περιμένουν και δεν βλέπω την ώρα!
Αγγελική
Το ταξίδι έχει αξία όταν έχεις κάπου να επιστρέψεις…
Κρίμα που έφυγες πριν γευτείς ένα φοντανάκι. Κανείς δεν τα αγγίζει πια. Ζουν τη γλυκιά τους παρακμή.
Καλώς όρισες! Όσο έλειπες άλλαξαν πολλά. Τα πουλιά κοιμούνται πια σε ξένα δέντρα και η νύχτα μίκρυνε επικίνδυνα. Ο χρόνος ξεκίνησε με αγκάθια. Καλή μας χρονιά.
Aχ, γιατί… γιατί έπρεπε να είσαι κομιστής τέτοιων ειδήσεων? Τα φοντανάκια τα αντιπαρέρχομαι, έχω βλέπεις επληκτική, μαζοχιστική ικανότητα να κάνω τα πικρά γλυκά κι ως εκ τούτου…. πλεόνασμα αυτοδημιούργητου τραταρίσματος. Μα… πουλιά που μας εγκατέλειψαν? Νήπιες -σε λίγο- νύχτες? Αυτά πώς… πώς -αλήθεια- να τα παλέψω? Ευτυχώς απομένουν τ΄αγκάθινα στέμματα του χρόνου… Θα είμαι τόσο in! Τοιούτα στεφάνια θα φορεθούν πολύ αυτόν τον αιώνα!http://youtu.be/3sAS0p2SxVI
Αγγελική
Μόνο ο χρόνος έμεινε πιστός. Κι αυτός γεμάτος αγκάθια. Χάσαμε τα πουλιά, σύντομα θα χάσουμε και τα μπαλόνια. Ούτε ένα πετούμενο. Τόσος ουρανός χαμένος. Κρίμα είναι.