Νυχτερινά κελαϊδίσματα
Με χείλη άνυδρα, στο λιγοστό ξημέρωμα που περισσεύει απ’ τις χειμωνιάτικες κουρτίνες, σκαλίζω επίθετα στα ξέστρωτα σεντόνια. Μιας εβδομάδας ξάγρυπνος υπνοβάτης. Μπάντας νυχτερινών πτηνών, βαρδιάνος. Ράμφη πουλιών τσιμπούν περίτεχνα ασύντακτους εορταστικούς εφιάλτες.
Όλα είναι δέντρο! Μ’ αυτή τη φράση πέφτει η αυλαία της πιο ακριβής δεσμίδας Κυριακάτικων ονείρων…
Φωτογραφία: Flickr.com
Like this:
3 bloggers like this post.
..τα ρούχα έμειναν όλη νύχτα έξω απλωμένα..άραγε πότε θα λιώσουν οι κρυστάλλινοι παγωμένοι σταλακτίτες που κρέμονται απ΄τις άκρες τους;
..τότε τα άσχημα όνειρα θα εξαφανιστούν (άμα τη εμφανίσει μιας υποψίας χαμόγελου)..
Μαρία
Κάθε προσφορά σε χαμόγελα, δεκτή.
Τί όνειρα να βλέπουν τα ρούχα στην απλώστρα;
(Εσένα κάτι σου χρωστώ: http://sterianizali.files.wordpress.com/2011/12/diy-flower-pot.jpg)
Τα ρούχα, τα κόκκινα πουλόβερ και τα ξεθωριασμένα στενά τζιν, που έμειναν όλο το βράδυ κρεμασμένα στο σκοινί της νυχτερινής και μοναχικής αναζήτησης, έξω από το σπίτι, ονειρευόντουσαν ότι την επόμενη φορά, την μέρα που θα ξημέρωνε, θα φοριόντουσαν από καλούς ανθρώπους….
Ίσως ναι… ίσως όχι….
Απίστευτο! Να επιστρέφω από μια αυλαία που έπεσε δυο ώρες περίπου πριν και να συναντώ μια άλλη εδώ… Να ατενίζω το σμάρι των αιωρούμεων υφασμάτινων σαρκίων τη στιγμή που νιώθω η ίδια ένα άδειο ρούχο… Να τιτιβίζει μέσα μου μια φυλακισμένη φτερωτή άρνηση, σιγοντάρισμα σε κάθε νυχτερινό κελάιδισμα…
Όλα είναι δέντρο? Εξηγείται έτσι γιατί φυλλορροεί μέρες τώρα η διάθεσή μου… Με το μόνο που δεν ταυτίζομαι είναι με τον ξάγρυπνο υπνοβάτη. Επειδή κοιμάμαι βαθιά στην παραίτηση κι ονειρεύομαι μια ζήση αειθαλή!
Καλημέρα Ζάλη… πρώτη φορά που με “πονάς” μα δε φταις εσύ γι΄αυτό. Κάπου μέσα στη δεσμίδα των κυριακάτικων ονείρων μου μπλέχτηκε ένα ανέφικτο που έκλεψε την παράσταση!
Μερικες φορες κολλαω σε λεξεις ασχετες απο αυτες που θελει να “τονισει” ο “ποιητης”. Ειναι επειδη εγω σ’αυτες εχω αναγκη να πνιγω:)
Μου λειπει λιγακι να περασω μια εβδομαδα σε ξεστρωτα σεντονια. Μου μοιαζει λιγακι rebel η κατασταση (δεν βρηκα αλλη λεξη να την περιγραψω) και νομιζω καπου εκει εχω αφησει καποια κομματια μου…..αλλα μη το πεις ακομα στην Ισμηνουλα (η μικρη μου)
καλη εβδομαδα
magiki foni
…με το μαλακτικό νωπό ακόμη στις πληγές τους και με κίνδυνο, ανά πάσα στιγμή, να βρεθούν δέσμια κάποιας απλώστρας, ντύθηκαν το πρώτο σώμα που βρέθηκε μπροστά τους και βγήκαν βόλτα στην πόλη.
Αγγελική
Το έργο ήταν κομεντί. Στη σκέψη. Στην πράξη αυτοσχεδίασε…
Δέκα ημέρες τώρα, κάτω απ’ τα παράθυρά μας (μοιράζομαι τη θέα με αρκετούς ενοίκους) έχει στηθεί υπαίθρια μπάντα φτερωτών καλλιτεχνών. Τα κελαδίσματα ξεκινούν λίγο μετά τα μεσάνυχτα και κρατούν μέχρι το πρώτο ξημέρωμα. Την Κυριακή το βράδυ οι φτερωτοί έπαιξαν σε άγνωστο δέντρο.
Πικρή διαπίστωση… σαν πάψουν τα πουλιά να κελαηδούν, γεμίζει η νύχτα εφιάλτες.
βρέχει…
Deedee
Είμαι σίγουρος πως η Ισμήνη θα σου δώσει τη λύση. Τα παιδιά έχουν τις καλύτερες συνταγές ανεμελιάς.
(Ολόκληροι δεν είμαστε ποτέ. Πάντα κάποιο κομμάτι λείπει.)
Καλή εβδομάδα!
Η ανεμελια της γυναικας με την ανεμελια της μαμας διαφερουν πολυ, αλλα εξισου πολυτιμες και οι δυο
Και η Ισμηνουλα ξερω οτι καποτε θα μαθει να τα ξεχωριζει και θα τα εκτιμαει και τα δυο… αλλα ας μην της το πουμε ακομη 
Deedee
Σωστά! Η ανεμελιά της γυναίκας παραχωρεί τη θέση της στη γλυκιά ευθύνη της μητέρας.
Καλή σου μέρα!
“Σαν πάψουν τα πουλιά να κελαηδούν, γεμίζει η νύχτα εφιάλτες”! Μα πόσο πιο γλυκόπικρα οξύς και καίριος μπορείς να γίνεις…
Η ενασχόλησή μου με το θέατρο κάμποσα χρόνια μου έχει μάθει πως κι οι αυτοσχεδιασμοί ακόμα απαιτούν να σου έχει δοθεί μια “σύμβαση” σαν ένα είδος λευκού καμβά. Επιλέγω λοιπόν εκείνο το….βρέχει. Θα μπορέσω έτσι να αναδείξω το πόσο νότισα.
Πρέπει επειγόντως να σκαρφαλώσω σε ένα σκοινί μπουγάδας και να αφεθώ σαν φρεσκοπλυμένος, πολύχρωμος ακροβάτης που περιμένει το “άλμα πιο μεγάλο από τη φθορά” (κατά Ελύτη) να στεγνώσει τα μάτια.
Η υγρασία της ψυχής…. α, είναι άλλο έργο αυτή. Αρχαία (πανάρχαιη) τραγωδία! Θα παιχτεί εν καιρώ κι ίσως γνωρίσει πιένες… Θα δούμε. Ή θ΄ακούσουμε… τιτιβίσματα!
Καλημέρα Ζάλη! http://youtu.be/ZXq0eKNKXvU
Τα όνειρα των απλωμένων ρούχων είναι σίγουρα χρωματιστά (ακόμα κι όταν έχεις απλώσει μόνο λευκά)!
..επιτέλους το δώρο για το νέο μου σπίτιιιι!! Ευχαριστώ, Αντώνη! Πηγαίνω αμέσως να το βάλω σε θέση περίοπτη!
Αγγελική
Μέσα δεκαετίας, ενενήντα. Χειμωνιάτικο απόγευμα. Βρέχει καταρρακτωδώς. Οι δρόμοι πλημμυρισμένοι, οι ομπρέλες περισσότερες απ’ τους διαβάτες. Βρίσκομαι μποτιλιαρισμένος, στο πεζοδρόμιο έξω απ’ τη σχολή Εθνικού θεάτρου στην Πειραιώς. Η πόρτα ανοίγει, ένας σπουδαστής βγαίνει. Κοιτά γεμάτος δυσπιστία το τοπίο. Βρέχει; αναρωτιέται…
Από εκείνο το απόγευμα, κάθε που βρέχει, η ίδια απορία. Μήπως το θέατρο είναι η αλήθεια;
Μαρία
Λευκό σεντόνι, επηρεασμένο απ’ τα χρωματιστά όνειρά του, μπαίνει σε λάθος πλύση. Η συνέχεια γνωστή
(Τα είδα! Ταιριάζουν απόλυτα με το χαμογελαστό διάκοσμο του σπιτιού σου.)
Καλημέρα Ζάλη! Μια σκοτεινή, απορημένα βροχερή, καταλεηλατημένη από τη σθεναρή μπόρα που ξέσπασε τα χαράματα εδώ μα παρ΄όλα τούτα καλή μέρα… (η κι εξαιτίας όλων τούτων!)
Κάμποσα λεπτά μετά την ανάγνωση των παραπάνω έχω προβεί στην ακόλουθη κατανομή αρμοδιοτήτων: έκανα το αριστερό μου χέρι έναν ανθεκτικό αχθοφόρο για το σκεπτικό, ονειροπόλο μου σαγόνι, το δεξί έναν άτσαλο ταχυδρόμο που τρέχει πάνω στο πληκτρολόγιο να παραδώσει ασυνάρτητες επιστολές δίχως παραλήπτη (ή και με πολλούς?) και τα μάτια δυο έκθαμβους τοπογράφους που μετρούν και ξαναμετρούν μην πιστεύοντας σχεδόν το πόσο μίκρυναν οι αποστάσεις ανάμεσα στις ανθρώπινες καρδιές σε τούτο το ωκεάνειο, εύφορο χωράφι σου. Αν μη τι άλλο… προσφέρω θέσεις εργασίας σε χαλεπούς καιρούς!
Ναι, Ζάλη… δίκιο έχεις. Το θέατρο είναι η αλήθεια…Μια αλήθεια που πολιορκείται αρκετές φορές από το βίαιο ψέμμα του άκαρδα οφθαλμοφανούς μα επιμένει να αντιστέκεται. Μια αλήθεια-Οδυσσέας που ψάχνει την Ιθάκη πάνω στη μύτη μας και μας προτρέπει να αλλοιθωρίσουμε για να τη δούμε!
Μιλώντας για Ιθάκη… νιώθω και πάλι πως ο χώρος σου είναι η γλυκιά ανεφοδιαστική μου Ωγυγία! Και αισθάνομαι τόσο τυχερή που βρέθηκε στο δρόμο μου…
Το δευτερόλεπτο αυτό ακριβώς, απορώ κι εγώ… Βρέχει?
Ναι, αγαλλίαση από τα μάτια μου βρέχει. Το έχει τόση ανάγκη μερικές φορές η σαβάνα της ψυχής μου. Και δεν μπορώ να μην ευχαριστήσω το ευδαιμονικό νεφέλωμα εδώ μέσα που το προκαλεί αυτό!
Να είσαι καλά Καλυψώ-Ζάλη! Κι εσύ κι οι λαμπρές σταγόνες των άλλων επισκεπτών σου εδώ μέσα. Να με ποτίζετε ξεδιψαστική ευαισθησία. Κι εγώ να αντιγυρίζω ακατανόητα ψελλίσματα σαρωμένη από την επικράτηση της ελπίδας που πότε πότε ξαποσταίνει ανησυχητικά.
Τόσοι άγνωστοι δικοί συνοδοιπόροι….Ω, μα ναι… είμαι πολύ τυχερός άνθρωπος! (Και εκτός τούτου είμαι κι ένας αδιόρθωτος άνθρωπος. Μέτρα λέξεις και σειρές, δες έκταση και θα καταλάβεις πόσο τραγικά κι αναπόδραστα αδιόρθωτη είμαι!).
H κοκκινωπή, ζαχαρώδης ανεξικακία των ημερών θα μου συγχωρέσει την εκ πρώτης όψεως βάναυση αφιέρωση? Θα το ρισκάρω: http://youtu.be/WDZggEjQYxo
Διόλου βάναυση αφιέρωση. Συλλέκτες είμαστε όλοι. Συλλέκτης εικόνων θα δήλωνα αν είχα πετύχει φιλικό διακανονισμό με τα λάθη μου… Εικόνων που ανασαίνουν, κυοφορούν συναισθήματα, μετρούν ανάποδα τον κόσμο.
Εικόνων, σπάνιων ονειροπόλων σαγονιών…
Χθες βράδυ η φτερωτή μπάντα επέστρεψε. Έπαιξε σ’ ένα διάλλειμα της βροχής. Απόψε περιμένω την αλήθεια…
Καλησπέρα, Αγγελική!
Σε σκεφτόμουν Ζάλη… εξαιτίας εκείνου του ραντεβού με την αλήθεια. Ονειροπόλο σαγόνι είναι κι εκείνο που εγκαθίσταται κάπου χαμηλά κι ανάμεσα σε δυο τυχερά αυτιά που είναι επίτιμοι καλεσμένοι μιας δεξιοτεχνικής φτερωτής μπάντας που φεύγει κι επιστρέφει με εμπλουτισμένο, ονειρικό ρεπερτόριο για όσους έχουν…. άφθαστη, εσωτερική ακοή!
Επειδή νιώθω πως “βαραίνω” κάπως το τοπίο με την απροσδιόριστη και ματαιόδοξη μελαγχολία μου πότε-πότε, έχω να χαρίσω τούτο το απομεινάρι από μια πυρπολημένη νιότη, τότε… πότε αλήθεια? ξέρω κι εγώ…. πριν διακόσια χρόνια φαντάζομαι: http://youtu.be/qfVlYr7DxtU
(Θα στεναχωρηθώ αν δεν έχεις ήδη προσέξει την τρομακτική βελτίωση της κατάστασής μου. Τουτέστιν μεθερμηνευόμενο, την παντελή απουσία υστερ(ι)ογράφων!!!!)
Δεν ξέρω τι απόγινε η αλήθεια. Αποκοιμήθηκα περιμένοντάς την. Ίσως λυπήθηκε να με ξυπνήσει…
(Η μελαγχολία κρατά ετούτο το τοπίο ζωντανό.)
Υ.Γ. Τι θ’ απογίνουν υστερ(ι)όγραφα χωρίς υστερ(ι)ογράφους ;
Καλά Χριστούγεννα, Αγγελική.
πόσο όμορφο..!
(γεια σου, Αντώνη!)
Καλώς τα κόκκινα παπούτσια! Μας έλειψαν τα ίχνη σας. Να περνάτε που και που να σας βλέπουμε.
Την καλησπέρα μου!