Φυλακίζονται οι ιδέες;

Κάποτε, δεν υπήρχες. Ήσουν απλά μια ιδέα στα μυαλά των γονιών σου. Μέχρι που ένιωσαν την ανάγκη να σε πάρουν αγκαλιά. Εσένα. Που δεν υπήρχες.

Έτσι, αποφάσισαν να κάνουν την πιο αντιδημοκρατική πράξη. Να συλλάβουν έναν αθώο.

Εννέα μήνες περίμενες την απόφαση του δικαστηρίου, που τελικά ήταν καταδικαστική. Σε τράβηξαν από το κεφάλι και σου έκοψαν την αλυσίδα που σε κρατούσε.

Ύστερα, οι υπεύθυνοι της σύλληψης έκαναν το παν για να σε προστατέψουν. Μέχρι να μάθεις τα κόλπα της φυλακής. Για να μπορείς να προστατευτείς από μόνος σου.

Ώσπου, τα κατάφερες. Στάθηκες γερά στα πόδια σου. Έχτισες το δικό σου κελί, αγάπησες τη φυλακή σου, τους συγκρατούμενούς σου. Ζούσες ανέμελα.

Μέχρι που ένα βράδυ ένας άπειρος κρατούμενος σε ρώτησε:

Φυλακίζονται οι ιδέες;

Αναίμακτος έρωτας

Όταν γεννήθηκε, ανέπνευσε. 

Όταν ανέπνευσε, ερωτεύτηκε.

Όταν ερωτεύτηκε, έκλεισε την ανάσα της σ’ ένα χρωματιστό μπαλόνι και το άφησε ελεύθερο στην ουράνια πραγματικότητα.

Το μπαλόνι πέρασε μέσα από αιχμηρά αντικείμενα, γεύτηκε άνοστες στιγμές,  χόρτασε καλοψημένα ψέματα, δροσίστηκε με λιωμένες αλήθειες.

Ώσπου μια μέρα, προσγειώθηκε. Λαχανιασμένο, ζαρωμένο και μετανιωμένο.

Μετανιωμένο, που στα νιάτα του δεν φίλησε ένα ξυράφι.

ΠΑΝΟΣ ΚΑΤΣΙΜΙΧΑΣ & ΜΑΝΟΣ ΞΥΔΟΥΣ στο γυάλινο μουσικό θέατρο

ΕΝΑΡΞΗ

ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 13 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ

ΠΑΝΟΣ ΚΑΤΣΙΜΙΧΑΣ

ΜΑΝΟΣ ΞΥΔΟΥΣ

ΤΟΛΗΣ ΦΑΣΟΗΣ

ΜΑΝΟΣ ΛΥΔΑΚΗΣ

ΠΑΡΗΣ ΓΚΑΓΚΑΣΤΑΘΗΣ

Ηταν μια μέρα του καλοκαιριού που πέρασε, στο Βραχάτι. Πάλευα από το πρωί να φτιάξω ένα πρόγραμμα για το χειμώνα, αλλά τίποτα.Οσο πιο πολύ το σκεφτόμουν, τόσο πιο μεγάλο το μπέρδεμα. Ούτε φως, ούτε χρώματα, ούτε αρμονία. Τίποτα. Σκόρπιοι τίτλοι τραγουδιών, σε μια στοίβα μουντζουρωμένα χαρτιά. Ηρθε το απόγευμα. Τα παράτησα όλα και βγήκα βόλτα στο λιμάνι. Κάθισα σε έναν ντόκο στο μώλο, και με άδειο μυαλό, κοίταζα την πόλη απέναντι, μέχρι που νύχτωσε και ανάψανε τα φωτάκια της παραλίας. Ξαφνικά έφαγα το flash …Νά’το , σκέφτηκα.΄ ”Σβήσανε τα φώτα της αίθουσας και ανάψανε τα φώτα της σκηνής.” Επαψα να σκέφτομαι και άρχισα να ακούω το μέσα ρυθμό. Αρχισα να ακούω την καρδιά μου. Ακουσα σιγά σιγά τη συναυλία να εξελίσσεται, είδα τις εικόνες που θα συνόδευαν τα τραγούδια και διέκρινα τους ρόλους. Ψιλομουρμούριζα διάφορες μελωδίες, έτσι, σαν να μου τις έφερνε από κάπου ο αέρας. ”Παίξε βραχνή μου φυσαρμόνικα”, ”ο Μάρκος και η Αννα΄΄, ”Comfortably numb¨΄, ”Για ένα κομμάτι ψωμί΄΄, ΄΄το Δωμάτιο”, ”Σαντορίνη”, ”στο λιμάνι του Αμστερνταμ”, ”ο Σταυρός του Νότου”, ”Παλιές αγάπες”, οι Beatles, oι Pink Floyd, o J.Hendrix, oι Rage against the machine, o Van Morrison, o Bob Dylan, o Lou Reed. Ενα απίστευτο αλλοσούσουμο συνάφι, όπως η παρέα των καλλικάντζαρων στην ”Αγέλαστη πολιτεία”.Αλλοσούσουμοι μεν, αλλά με το απόλυτο, υπόγειο σύστημα ενδοεπικοινωνίας μεταξύ τους.Αυτό είναι, είπα στον εαυτό μου. Πρώτα με την καρδιά και ύστερα με το μυαλό. Αυτό είναι λοιπόν και το πρόγραμμα που θα ακούσετε απόψε. Τα τραγούδια της καρδιάς μου. Δεν υπάρχουν πρώτοι, δεύτεροι και τρίτοι ρόλοι σ’αυτή την μουσική παράσταση. Καθένας μας κάνει αυτό που πρέπει, την ώρα που χρειάζεται.Ετσι κάπως είναι το πρώτο μέρος. Εμείς τραγουδάμε για ‘σας. Στο δεύτερο μέρος όμως, μετά το διάλειμμα, τα πράγματα αλλάζουν.Θα τραγουδήσουμε μαζί, αλά παλιά, όπως στις μπουάτ του `70.Τραγούδια καθημερινά, ”λαϊκά” θα τα έλεγα, τραγούδια της παρέας, που ξέρετε και αγαπάτε και σίγουρα μόνοι σας ή με κάποιες συντροφιές, τα έχετε κάποτε σιγοτραγουδήσει. Σας εύχομαι να περάσετε καλά με τα τραγούδια της καρδιάς μας. 

                                                                         Νοέμβριος 2009
                                                                          Πάνος Κατσιμίχας

Μετά από μια πολύ επιτυχημένη χειμερινή σεζόν και μια εξίσου επιτυχημένη καλοκαιρινή περιοδεία, αποφάσισαν να συνεργαστούν και φέτος, στη σκηνή του Γυάλινου Μουσικού Θεάτρου, παρέα με τον Τόλη Φασόη, ιδρυτή, συνθέτη και ερμηνευτή του θρυλικού συγκροτήματος της δεκαετίας του ΄80 Sharp Ties, (ο οποίος πρόκειται σύντομα να κυκλοφορήσει τον πρώτο προσωπικό του δίσκο), το Μάνο Λυδάκη, έναν νέο ταλαντούχο τραγουδοποιό ( ο οποίος επίσης μέσα στις επόμενες μέρες θα εκδώσει την πρώτη δισκογραφική του δουλειά) και τον Πάρη Γκαγκαστάθη, έναν πολύπλευρο μουσικό, τραγουδιστή και φίλο από τα παλιά. Ο τίτλος της παράστασης: «Τα τραγούδια της καρδιάς μου». Και σίγουρα, τα τραγούδια έχουν τον πρώτο ρόλο.

ΚΑΘΕ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ ΚΑΙ ΣΑΒΒΑΤΟ

ΩΡΑ ΕΝΑΡΞΗΣ 22:30 

Πηγή: Γυάλινο μουσικό θέατρο

Νους υγιής

Ο Διαμαντής και η Διαμαντίνα βρίσκονταν ξαπλωμένοι στο άβολο παγκάκι της πλατείας. Εκείνη, είχε ακουμπισμένο το κεφάλι της επάνω του, διαβάζοντας  ένα περιοδικό μόδας ενώ εκείνος ξεφύλλιζε βαριεστημένα τα σύννεφα που είχαν μαζευτεί πάνω από εκείνη την όμορφη στιγμή. 

Η Διαμαντίνα δε σταματούσε λεπτό να του δείχνει περιοδικές εικόνες  από άντρες με καλογυμνασμένους κοιλιακούς μυς. Η απάντηση που έπαιρνε, κάθε φορά που προχωρούσε στη σύγκριση τους με το ατελές σώμα του, ήταν πάντα η ίδια.

 Νους υγιής.    

Ο Διαμαντής ένιωθε πολύ άνετα στο ευρύχωρο σώμα του και δεν θα σκεφτόταν ποτέ τη μετακόμιση, αν αυτή η εμμονή  του έρωτα στα όρια του στατιστικού λάθους, που αργότερα έγινε ο έρωτας της ζωής του, δεν κατέστρεφε τις πιο ποιητικές στιγμές τους. Έτσι, πήρε απόφαση να ξεκινήσει υγιεινή διατροφή και γυμναστική.

Οι επόμενοι έξι μήνες κύλισαν πάνω σ’ ένα διάδρομο , κάτω από μια φορτωμένη με κιλά μπάρα, ανάσκελα να προσεύχεται κάμψεις, μέσα σε μια σάουνα ή πάνω σ’ ένα δίσκο ισορροπίας να ψάχνει το κέντρο βάρους του έρωτα του. Γύμνασε όποιο σημείο του σώματος μπορούσε να γυμναστεί. Δικέφαλους, τρικέφαλος, κέφαλους, ακέφαλους. Ξετρύπωσε κάθε τεμπέλικο μυ που κατοικούσε στο σώμα του. Μέχρι που τα κατάφερε, να γίνει αυτό που προσδοκούσε ο μεγάλος έρωτας της ζωής του. Μια περιοδική εικόνα.

Η επόμενη βόλτα τους στο πάρκο, τούς έβγαλε στο ίδιο άβολο παγκάκι. Εκείνον να απαγγέλει τους πιο ερωτικούς στίχους του Pablo Neruda, και εκείνη να αναπολεί τους μαλακούς προσκέφαλους του έρωτα της ζωής της.

Κερνάω λύπη

Κάποτε γλίστρησα σε δάκρυα κι έπεσα στη λύπη ενός παιδιού που δεν είχε παιχνίδια.  Προσπάθησα να φύγω. Εκείνο συνέχισε να κλαίει. Πιο δυνατά. Γλίστρησα ακόμη πιο βαθιά. Σκέφτηκα να το βγάλω από τη λύπη.  Το πήρα από το χέρι κι αρχίσαμε να περπατάμε. Στο δρόμο, συναντήσαμε άλλο ένα παιδί, πιο κάτω κι άλλο, κι άλλο, κι άλλο, κι άλλο…

Συνειδητοποίησα πως ήταν αδύνατο να πάρω τόσα παιδιά μαζί μου. Για να σωθώ, έπρεπε να φύγω μόνος μου. Αλλιώς η λύπη θα μας καταλάβαινε και θα μας γύριζε όλους πίσω. Έκλεισα τα βλέφαρά μου και αμέσως βγήκα στη χαρά. 

Τρόμαξα από το θέαμα.  Άνθρωποι βιαστικοί βάδιζαν, με τα μάτια σχεδόν κλειστά, πάνω κάτω, στους δρόμους. Αποτσίγαρα, τσίχλες και  στεναχώρια, κολλημένα στις σόλες των παπουτσιών τους. 

 Πρέπει να ανοίξετε τα μάτια, είπα σε κάποιον. Εκείνος πέρασε από πάνω μου και συνέχισε το δρόμο του. Είχα γίνει αόρατος. Αν πέσεις μια φορά στη λύπη, γίνεσαι αόρατος.

Από τότε ζω ανάμεσα στους δύο κόσμους. Κερνάω τους περαστικούς. Ένα ποτήρι λύπη. Δεν ανοίγουν αλλιώς τα μάτια. Δυστυχώς!

Αν δεν ήμουν άνθρωπος

Αν δεν ήμουν άνθρωπος, τενεκεδένιο ταμπούρλο, θα ήθελα να ήμουν. Να με χτυπούν, ρυθμικά στο κεφάλι  με τις μπαγκέτες τους, πλανόδιοι μουσικοί  σε φθινοπωρινές πλατείες.  

Να ήμουν  κλακέτα,  στα παπούτσια  μαυροντυμένου χορευτή.

Μια μεθυσμένη φέτα από λεμόνι, που χορεύει αγκαλιά μ’ ετοιμοθάνατα παγάκια. 

Μια λευκή κιμωλία. Να πλέκω εξισώσεις. Κι ύστερα ένα αφράτο σφουγγαράκι, να σκορπά τα σπλάχνα μου στη ζούγκλα του μαυροπίνακα.

 Φλόγα από αναπτυράκι. Να σβήνω, με την πρώτη φάλτσα νότα της συναυλίας.

Μια γρατζουνιά σε δίσκο βινυλίου.

Της Οίας το αναποδογυρισμένο ξύλινο παγκάκι. Να κοιτώ ανάποδα το ψεύτικο τοπίο του νησιού.

Ένα ελατήριο παιδικής τραμπάλας.

Η κόκκινη μύτη του πιο θλιμμένου κλόουν.

Ο κύλινδρος μια μαύρης καλογυαλισμένης γραφομηχανής. Να πυροβολούν τα γράμματα, τα λευκά αλεξίσφαιρα φύλλα που θα φορώ.

Αποφάσισα. Όταν τελειώσει η θητεία μου ως άνθρωπος, τραπουλόχαρτο σε ακτίνα παιδικού ποδηλάτου θέλω να γίνω…

Γράψε έρωτας

Μολύβι, κάρβουνο,  αίμα, ανεξίτηλη μελάνη , υγρή άμμος, διαβήτης. Έχεις ό,τι χρειάζεσαι.  

Διάλεξε τρόπο …  

Στους πρόποδες μιας βιαστικής νύχτας, γράψε για έρωτες που λιώνουν, όσο μικραίνει η μύτη του μολυβιού.

Σ’ ένα δωμάτιο, που μοσχοβολά καπνό και εγκατάλειψη, μουτζούρωσε το θυμό, τον πόνο, την απογοήτευση, τη λησμονιά.

Καταμεσής της στεριάς, σ’ ένα ξύλινο παγκάκι, στάξε, σταγόνα- σταγόνα, Aλκυονίδες μέρες.   

Κάτω από τη σκιά που ξέχασε να πάρει, βούτα τις αναμνήσεις σου σε ανεξίτηλη μελάνη.

Σ’ ένα νησί της άγονης γραμμής, άσε το πρώτο κύμα να καλύψει τα ίχνη σου.

Στον ξάστερο ουρανό, χάραξε με τη μύτη του διαβήτη έναν κύκλο και ακολούθα τον,  μέχρι να ζαλιστείς.

 … να γράψεις, έρωτας. 

Τα μαγικά μποτάκια

Την ώρα που η καυτή μπάλα βασίλευε σαν τον κλέφτη πίσω από το πράσινο βιομηχανικό κτήριο, από τη τζαμαρία του ισογείου καταστήματος ένα ζευγάρι μποτάκια με κοιτούσαν με τα πελώρια καφέ μάτια τους. Με βλέμμα έντονο. Γεμάτο υποσχέσεις.

Προσπάθησα ν’ αντισταθώ, μα ήταν μάταιο. Μαγνητίστηκα από τη διαδρομή τους. Αυτή που ξεκινά από χοντρές ραφές, περνά μέσα από σουέτ μονοπάτια κι ύστερα από μια απότομη στροφή, καταλήγει σ’ ένα μεγάλο δερμάτινο ξέφωτο.

Δεν ήταν φευγαλέο αυτό που ένιωσα. Τα δάχτυλα της νεαρής πωλήτριας κι ο ήχος της ταμειακής μηχανής απέδειξαν του λόγου το αληθές.

Από εκείνη την ημέρα, διατηρώ μια σχέση πάθους με αυτά τα μποτάκια.

Βαδίζουμε μαζί απάτητες διαδρομές. Από τα πλακόστρωτα δρομάκια της πόλης, ως τα ασβεστωμένα σκαλάκια των νησιών. Στεκόμαστε, μπροστά σε ακίνητες ανθρώπινες φιγούρες στο Θησείο, σε μουσικούς ξεκούρδιστους. Πατάμε φύλλα φθινοπωρινά, πονάμε τα χαλίκια, περιθάλπουμε αδέσποτα χαρτιά.

Είναι τα μαγικά μποτάκια μου. Μποτάκια, που θα φορούσε ο ήρωας κάποιου παραμυθιού. Αυτή τη σκέψη έκανα όταν τα πρωτοείδα. Έτσι, κάθε φορά που περνώ τα κορδόνια τους από τις ανυπόμονες μεταλλικές τους τρύπες, τα ρωτώ. Στις όχθες ποιου παραμυθιού θα με βγάλετε απόψε;

Ένα ελαφρύ τρίξιμο στο ξύλινο πάτωμα είναι η μόνη υπόσχεση που παίρνω.

Η τέχνη του Κλόουν για όλους

«Η τέχνη του Κλόουν για όλους» με τον Koldo Vío

14, 15 και 16 Οκτωβρίου 2009, 16.30 – 20.30.
Είσοδος ελεύθερη
Αίθουσα εκθέσεων Ινστιτούτου Θερβάντες, Μητροπόλεως 23, Αθήνα.
Στα ελληνικά. 

Αυτό που θα σας προτείνουμε, είναι το παλαιό επάγγελμα του παλιάτσου, εκείνου που τόσες φορές μας έκανε να γελάσουμε και όχι μονό όταν ήμασταν παιδιά. Θέλουμε να σας ανοίξουμεμια πόρτα στην «κόκκινη μύτη», στην τέχνη του γέλιου. Είναι ένας κόσμος στον οποίον μπορούν να μπαίνουν όλοι και όχι μόνον οι ηθοποιοί. Ακολουθώντας τους δρόμους της γαλλικής σχολής «Le Bataclown», θέλουμε να βγάλουμε τον κλόουν που όλοι έχουμε μέσα μας, να δουλέψουμε μαζί του… να τον μεγαλώνουμε. Ο Koldobika G. Vío γεννήθηκε στο Μπιλμπάο της Ισπανίας. Πτυχιούχος του Παιδαγωγικού Τμήματος του Πανεπιστημίου της Χώρας των Βάσκων (Μπιλμπάο).Εργάστηκε ως δάσκαλος και ως εμψυχωτής ευαίσθητων κοινωνικών ομάδων (παιδιά των δρόμων,ηλικιωμένοι, άνθρωποι με προβλήματα όρασης).Προερχόμενος από το χώρο της εκπαίδευσης, ανακαλύπτει το χώρο του θεάτρου. Μαθητής του Georges La Ferriere (Κεμπέκ, Καναδάς) γίνεται ένας από τους βασικούς εκπροσώπους αυτής της Παιδαγωγικής της Έκφρασης στην Ισπανία, όπου δίνει μαθήματα, σεμινάρια και εργαστήρια. Παράλληλα, δημοσιεύει άρθρα σε θεατρικά και εκπαιδευτικά περιοδικά. Έχει διδάξει σε διάφορα πανεπιστήμια.Σήμερα διδάσκει στο Μεταπτυχιακό Τμήμα Κοινωνικού Θεάτρου στο Πανεπιστήμιο Ramon Llull της Βαρκελώνης και στο πανεπιστήμιο του Πόρτο στην Πορτογαλία. Έχει σκηνοθετήσει και συμμετάσχει σε διάφορες θεατρικές παραστάσεις, εκ των οποίων κάποιες αφορούν το Θέατρο Δρόμου, συνδυάζοντας το εκπαιδευτικό και το θεατρικό στοιχείο. Έχει εργαστεί στην Παλαιστίνη, στο Ελ Σαλβαδόρ, στη Νικαράγουα, στη Γουατεμάλα και από το 2003 ζει και εργάζεται στην Ελλάδα. Την ακαδημαϊκή χρονιά 2003/2004, δίδαξε Θέατρο Δρόμου και Κουκλοθέατρο στη Δραματική Σχολή του Κρατικού Θεάτρου Βορείου Ελλάδος. Είναι μόνιμος συνεργάτης του Φεστιβάλ Κουκλοθεάτρου και Παντομίμας του δήμου Κιλκίς. Από το 1996 και μέχρι σήμερα έχει εκδώσει τρία βιβλία σχετικά με το Θέατρο και την Εκπαίδευση. 

 14, 15 και 16 Οκτωβρίου 2009, 16.30 – 20.30.

 http://koldovio.blogspot.com/

 Πληροφορίες: Πολιτιστικό Τμήμα Ινστιτούτου Θερβάντες, τηλ. 210.3634117, εσωτ. 6021, 6022. Δευτέρα-Παρασκευή: 10.00-14.00 και Τρίτη-Τετάρτη: 16.00-18.30.

Πηγή: Ινστιτούτο Θερβάντες

Ξελασπώστε το Μέλλον (Βλαντιμίρ Μαγιακόβσκη)

Το μέλλον δε θαρθεί
από μονάχο του, έτσι νέτο – σκέτο,
αν δεν πάρουμε μέτρα
κ’ εμείς.
Από τα βράγχια, κομσομόλε, άρπαξέ το !
Απ’ την ουρά του, πιονιέροι, εσείς.
Η κομμούνα
δεν είναι μια βασιλοπούλα του παραμυθιού, που λές,
για να την ονειρεύεσαι
τις νυχτιές.
Μέτρησε,
καλοσκέψου,
σημάδεψε -
και τράβα, βήματα τα βήματα,
έστω και πάνω σε μικροζητήματα.
Δεν είναι μόνον
ο κομουνισμός
στη γη,
στα κάθιδρα εργοστάσια εκείνα.
Είναι και μές στο σπίτι,
στο τραπεζάκι μπρός,
στις σχέσεις, 
στη φαμίλια,
στην καθημερινή ρουτίνα.
Εκείνος κεί,
που ολημερίς
τριζοβολάει βλαστήμιες
σαν κάρο κακογρασωμένο,
εκείνος πού,
σαν ολολύζει η μπαλαλάϊκα,
χλωμιάζει ευθύς,
αυτός
το μπόι του μέλλοντος
δεν τόχει φτασμένο.
Πόλεμος
δεν είναι μόνο, όπως θαρρείς εσύ,
να λές ναι, ναι
στα μέτωπα
με βολές πολυβόλου.
Της φαμίλιας,
του σπιτικού,
η επίθεση,
για μας μικρότερη απειλή
δεν είναι διόλου.
Εκείνος που υποτάχτηκε
στην πίεση της φαμίλιας,
κοιμάται
μές στην μακαριότητα
ρόδων φτιαγμένων με χαρτί, -
αυτός δεν έφτασε το μπόι
της προσήλιας,
της δύνατης ζωής εκείνης
που θαρτεί.
Σαν τη φλοκάτα
και το χρόνο επίσης,
ο σκόρος της καθημερινότητας
τον κατατρώει στιγμή – στιγμή.
Το μεινεσμένο ρούχο
των ημερών μας για ν’ αερίσεις,
έ, κομσομόλε, τίναξε το εσύ.

Απόδοση: Γιάννης Ρίτσος