This old house

Τέλος εποχής για την αγράμπελη. Φάνηκαν τα κλαδιά της. Γυμνά. Αγκαλιά με τον ιστό της κεραίας, κρεμασμένα στην πέργολα, να προσμένουν την επόμενη άνοιξη. Τα πεσμένα κόκκινα φύλλα της γέμισαν χρώμα τις πλάκες της αυλής.

Το σκαλιστήρι καρφωμένο στις μύτες των ποδιών του. Το μπουγαρίνι σκεφτικό, να αναπολεί τα παιδικά του χρόνια στην Ζάκυνθο. Τα βότσαλα, την αλμύρα που στερούνται.

Σκόνη από φθινοπωρινό χώμα κι ένα ανήλικο λεμόνι, τα δώρα του ανέμου στο τραπέζι του κήπου.

Τα κεραμίδια πιστά. Η καμινάδα, στα μαύρα ντυμένη.

Τα κάγκελα γέρασαν. Φταίει η θάλασσα, φταίει ο χρόνος, φταίει που μένουν άυπνα να φυλούν το σπίτι.

Όσα χρόνια θυμάμαι τον εαυτό μου, και αλλά τόσα που με θυμάται εκείνος σ’ αυτό το σπίτι, ανταμώνω με χειμωνιάτικες λιακάδες, καλοκαιρινές βροχές, βινύλια, ασπρόμαυρες εικόνες, έγχρωμα στιγμιότυπα.

Εκεί εξασκώ τα νιάτα μου. Γιατί, τα νιάτα, αν δεν τα εξασκείς, σκουριάζουν.

Μελαγχόλησέ με

Αγριεύομαι στο φώς της ημέρας.  Φοβάμαι τις χαρούμενες φιγούρες. Με τρομάζουν τα γέλια τους.

Δώσε μου το χέρι σου. Άφησε με να χαθώ στη σκοτεινιά σου. Μόνο εκεί ξέρω να ζω.

Γδύσου το χαμόγελο που σου φόρεσαν, ντύσου την πιο αστραφτερή σου θλίψη.

Μελαγχόλησε με.

Σε παρακαλώ, μελαγχόλησέ με…

Για μια χούφτα αφηρημάδα

Το βράδυ της Δευτέρας, έκανα λόγο σ’ ένα μου email για την αφηρημάδα που με καταδιώκει από την ημέρα που γεννήθηκα. Αυτή μου η αναφορά αποδείχτηκε περίτρανα   την αμέσως επόμενη μέρα, φωτίζοντας ένα ακόμη θύμα της ανίατης αυτής «ασθένειας».

Θύμα, αυτή τη φορά υπήρξε το αυτοκίνητο της αδερφής μου. Η οποία έκανε το λάθος να μου το εμπιστευτεί. Φυσικά μερίδιο ευθύνης αναλογεί και στην ίδια, που άφησε στα χέρια ανθρώπου με τόσο βεβαρυμμένο ιστορικό, αυτοκίνητο με χαλασμένο immobilizer.

Φυσικό επακόλουθο, μια ξεκλείδωτη πόρτα. Ανοιχτή πρόσκληση στον περαστικό «διαρρήκτη». Που όμως, αρκέστηκε μόνο σε μια περιπλάνηση στο εσωτερικό του.

Ύστερα από λεπτομερή έρευνα, διαπίστωσα ότι ο βραδινός εισβολέας είχε πάρει μαζί του μερικά κέρματα, ένα cd του Bob Marley και ένα μισογεμάτο μπουκάλι νερό Ιόλη συλλεκτικής αξίας, καθώς είχε αγοραστεί πριν μήνες από μαιευτήριο όπου γέννησε μια αδελφική φίλη.

Από τη μία ως την άλλη άκρη του μυαλού μου, επικρατεί απογοήτευση.

Αλλιώς την είχα φανταστεί ετούτη τη στιγμή. Γεμάτη θυμό και πόνο. Μ’ ένα δάκρυ να κυλά στο αξύριστο μάγουλό μου, την ώρα που θα χτυπώ με πένθιμο ρυθμό τα πλήκτρα του υπολογιστή. Για πολλοστή φορά όμως, η ψυχρή πραγματικότητα λεηλάτησε την φαντασία μου.

Φυλακίζονται οι ιδέες;

Κάποτε, δεν υπήρχες. Ήσουν απλά μια ιδέα στα μυαλά των γονιών σου. Μέχρι που ένιωσαν την ανάγκη να σε πάρουν αγκαλιά. Εσένα. Που δεν υπήρχες.

Έτσι, αποφάσισαν να κάνουν την πιο αντιδημοκρατική πράξη. Να συλλάβουν έναν αθώο.

Εννέα μήνες περίμενες την απόφαση του δικαστηρίου, που τελικά ήταν καταδικαστική. Σε τράβηξαν από το κεφάλι και σου έκοψαν την αλυσίδα που σε κρατούσε.

Ύστερα, οι υπεύθυνοι της σύλληψης έκαναν το παν για να σε προστατέψουν. Μέχρι να μάθεις τα κόλπα της φυλακής. Για να μπορείς να προστατευτείς από μόνος σου.

Ώσπου, τα κατάφερες. Στάθηκες γερά στα πόδια σου. Έχτισες το δικό σου κελί, αγάπησες τη φυλακή σου, τους συγκρατούμενούς σου. Ζούσες ανέμελα.

Μέχρι που ένα βράδυ ένας άπειρος κρατούμενος σε ρώτησε:

Φυλακίζονται οι ιδέες;

Αναίμακτος έρωτας

Όταν γεννήθηκε, ανέπνευσε. 

Όταν ανέπνευσε, ερωτεύτηκε.

Όταν ερωτεύτηκε, έκλεισε την ανάσα της σ’ ένα χρωματιστό μπαλόνι και το άφησε ελεύθερο στην ουράνια πραγματικότητα.

Το μπαλόνι πέρασε μέσα από αιχμηρά αντικείμενα, γεύτηκε άνοστες στιγμές,  χόρτασε καλοψημένα ψέματα, δροσίστηκε με λιωμένες αλήθειες.

Ώσπου μια μέρα, προσγειώθηκε. Λαχανιασμένο, ζαρωμένο και μετανιωμένο.

Μετανιωμένο, που στα νιάτα του δεν φίλησε ένα ξυράφι.

ΠΑΝΟΣ ΚΑΤΣΙΜΙΧΑΣ & ΜΑΝΟΣ ΞΥΔΟΥΣ στο γυάλινο μουσικό θέατρο

ΕΝΑΡΞΗ

ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 13 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ

ΠΑΝΟΣ ΚΑΤΣΙΜΙΧΑΣ

ΜΑΝΟΣ ΞΥΔΟΥΣ

ΤΟΛΗΣ ΦΑΣΟΗΣ

ΜΑΝΟΣ ΛΥΔΑΚΗΣ

ΠΑΡΗΣ ΓΚΑΓΚΑΣΤΑΘΗΣ

Ηταν μια μέρα του καλοκαιριού που πέρασε, στο Βραχάτι. Πάλευα από το πρωί να φτιάξω ένα πρόγραμμα για το χειμώνα, αλλά τίποτα.Οσο πιο πολύ το σκεφτόμουν, τόσο πιο μεγάλο το μπέρδεμα. Ούτε φως, ούτε χρώματα, ούτε αρμονία. Τίποτα. Σκόρπιοι τίτλοι τραγουδιών, σε μια στοίβα μουντζουρωμένα χαρτιά. Ηρθε το απόγευμα. Τα παράτησα όλα και βγήκα βόλτα στο λιμάνι. Κάθισα σε έναν ντόκο στο μώλο, και με άδειο μυαλό, κοίταζα την πόλη απέναντι, μέχρι που νύχτωσε και ανάψανε τα φωτάκια της παραλίας. Ξαφνικά έφαγα το flash …Νά’το , σκέφτηκα.΄ ”Σβήσανε τα φώτα της αίθουσας και ανάψανε τα φώτα της σκηνής.” Επαψα να σκέφτομαι και άρχισα να ακούω το μέσα ρυθμό. Αρχισα να ακούω την καρδιά μου. Ακουσα σιγά σιγά τη συναυλία να εξελίσσεται, είδα τις εικόνες που θα συνόδευαν τα τραγούδια και διέκρινα τους ρόλους. Ψιλομουρμούριζα διάφορες μελωδίες, έτσι, σαν να μου τις έφερνε από κάπου ο αέρας. ”Παίξε βραχνή μου φυσαρμόνικα”, ”ο Μάρκος και η Αννα΄΄, ”Comfortably numb¨΄, ”Για ένα κομμάτι ψωμί΄΄, ΄΄το Δωμάτιο”, ”Σαντορίνη”, ”στο λιμάνι του Αμστερνταμ”, ”ο Σταυρός του Νότου”, ”Παλιές αγάπες”, οι Beatles, oι Pink Floyd, o J.Hendrix, oι Rage against the machine, o Van Morrison, o Bob Dylan, o Lou Reed. Ενα απίστευτο αλλοσούσουμο συνάφι, όπως η παρέα των καλλικάντζαρων στην ”Αγέλαστη πολιτεία”.Αλλοσούσουμοι μεν, αλλά με το απόλυτο, υπόγειο σύστημα ενδοεπικοινωνίας μεταξύ τους.Αυτό είναι, είπα στον εαυτό μου. Πρώτα με την καρδιά και ύστερα με το μυαλό. Αυτό είναι λοιπόν και το πρόγραμμα που θα ακούσετε απόψε. Τα τραγούδια της καρδιάς μου. Δεν υπάρχουν πρώτοι, δεύτεροι και τρίτοι ρόλοι σ’αυτή την μουσική παράσταση. Καθένας μας κάνει αυτό που πρέπει, την ώρα που χρειάζεται.Ετσι κάπως είναι το πρώτο μέρος. Εμείς τραγουδάμε για ‘σας. Στο δεύτερο μέρος όμως, μετά το διάλειμμα, τα πράγματα αλλάζουν.Θα τραγουδήσουμε μαζί, αλά παλιά, όπως στις μπουάτ του `70.Τραγούδια καθημερινά, ”λαϊκά” θα τα έλεγα, τραγούδια της παρέας, που ξέρετε και αγαπάτε και σίγουρα μόνοι σας ή με κάποιες συντροφιές, τα έχετε κάποτε σιγοτραγουδήσει. Σας εύχομαι να περάσετε καλά με τα τραγούδια της καρδιάς μας. 

                                                                         Νοέμβριος 2009
                                                                          Πάνος Κατσιμίχας

Μετά από μια πολύ επιτυχημένη χειμερινή σεζόν και μια εξίσου επιτυχημένη καλοκαιρινή περιοδεία, αποφάσισαν να συνεργαστούν και φέτος, στη σκηνή του Γυάλινου Μουσικού Θεάτρου, παρέα με τον Τόλη Φασόη, ιδρυτή, συνθέτη και ερμηνευτή του θρυλικού συγκροτήματος της δεκαετίας του ΄80 Sharp Ties, (ο οποίος πρόκειται σύντομα να κυκλοφορήσει τον πρώτο προσωπικό του δίσκο), το Μάνο Λυδάκη, έναν νέο ταλαντούχο τραγουδοποιό ( ο οποίος επίσης μέσα στις επόμενες μέρες θα εκδώσει την πρώτη δισκογραφική του δουλειά) και τον Πάρη Γκαγκαστάθη, έναν πολύπλευρο μουσικό, τραγουδιστή και φίλο από τα παλιά. Ο τίτλος της παράστασης: «Τα τραγούδια της καρδιάς μου». Και σίγουρα, τα τραγούδια έχουν τον πρώτο ρόλο.

ΚΑΘΕ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ ΚΑΙ ΣΑΒΒΑΤΟ

ΩΡΑ ΕΝΑΡΞΗΣ 22:30 

Πηγή: Γυάλινο μουσικό θέατρο

Νους υγιής

Ο Διαμαντής και η Διαμαντίνα βρίσκονταν ξαπλωμένοι στο άβολο παγκάκι της πλατείας. Εκείνη, είχε ακουμπισμένο το κεφάλι της επάνω του, διαβάζοντας  ένα περιοδικό μόδας ενώ εκείνος ξεφύλλιζε βαριεστημένα τα σύννεφα που είχαν μαζευτεί πάνω από εκείνη την όμορφη στιγμή. 

Η Διαμαντίνα δε σταματούσε λεπτό να του δείχνει περιοδικές εικόνες  από άντρες με καλογυμνασμένους κοιλιακούς μυς. Η απάντηση που έπαιρνε, κάθε φορά που προχωρούσε στη σύγκριση τους με το ατελές σώμα του, ήταν πάντα η ίδια.

 Νους υγιής.    

Ο Διαμαντής ένιωθε πολύ άνετα στο ευρύχωρο σώμα του και δεν θα σκεφτόταν ποτέ τη μετακόμιση, αν αυτή η εμμονή  του έρωτα στα όρια του στατιστικού λάθους, που αργότερα έγινε ο έρωτας της ζωής του, δεν κατέστρεφε τις πιο ποιητικές στιγμές τους. Έτσι, πήρε απόφαση να ξεκινήσει υγιεινή διατροφή και γυμναστική.

Οι επόμενοι έξι μήνες κύλισαν πάνω σ’ ένα διάδρομο , κάτω από μια φορτωμένη με κιλά μπάρα, ανάσκελα να προσεύχεται κάμψεις, μέσα σε μια σάουνα ή πάνω σ’ ένα δίσκο ισορροπίας να ψάχνει το κέντρο βάρους του έρωτα του. Γύμνασε όποιο σημείο του σώματος μπορούσε να γυμναστεί. Δικέφαλους, τρικέφαλος, κέφαλους, ακέφαλους. Ξετρύπωσε κάθε τεμπέλικο μυ που κατοικούσε στο σώμα του. Μέχρι που τα κατάφερε, να γίνει αυτό που προσδοκούσε ο μεγάλος έρωτας της ζωής του. Μια περιοδική εικόνα.

Η επόμενη βόλτα τους στο πάρκο, τούς έβγαλε στο ίδιο άβολο παγκάκι. Εκείνον να απαγγέλει τους πιο ερωτικούς στίχους του Pablo Neruda, και εκείνη να αναπολεί τους μαλακούς προσκέφαλους του έρωτα της ζωής της.

Κερνάω λύπη

Κάποτε γλίστρησα σε δάκρυα κι έπεσα στη λύπη ενός παιδιού που δεν είχε παιχνίδια.  Προσπάθησα να φύγω. Εκείνο συνέχισε να κλαίει. Πιο δυνατά. Γλίστρησα ακόμη πιο βαθιά. Σκέφτηκα να το βγάλω από τη λύπη.  Το πήρα από το χέρι κι αρχίσαμε να περπατάμε. Στο δρόμο, συναντήσαμε άλλο ένα παιδί, πιο κάτω κι άλλο, κι άλλο, κι άλλο, κι άλλο…

Συνειδητοποίησα πως ήταν αδύνατο να πάρω τόσα παιδιά μαζί μου. Για να σωθώ, έπρεπε να φύγω μόνος μου. Αλλιώς η λύπη θα μας καταλάβαινε και θα μας γύριζε όλους πίσω. Έκλεισα τα βλέφαρά μου και αμέσως βγήκα στη χαρά. 

Τρόμαξα από το θέαμα.  Άνθρωποι βιαστικοί βάδιζαν, με τα μάτια σχεδόν κλειστά, πάνω κάτω, στους δρόμους. Αποτσίγαρα, τσίχλες και  στεναχώρια, κολλημένα στις σόλες των παπουτσιών τους. 

 Πρέπει να ανοίξετε τα μάτια, είπα σε κάποιον. Εκείνος πέρασε από πάνω μου και συνέχισε το δρόμο του. Είχα γίνει αόρατος. Αν πέσεις μια φορά στη λύπη, γίνεσαι αόρατος.

Από τότε ζω ανάμεσα στους δύο κόσμους. Κερνάω τους περαστικούς. Ένα ποτήρι λύπη. Δεν ανοίγουν αλλιώς τα μάτια. Δυστυχώς!

Αν δεν ήμουν άνθρωπος

Αν δεν ήμουν άνθρωπος, τενεκεδένιο ταμπούρλο, θα ήθελα να ήμουν. Να με χτυπούν, ρυθμικά στο κεφάλι  με τις μπαγκέτες τους, πλανόδιοι μουσικοί  σε φθινοπωρινές πλατείες.  

Να ήμουν  κλακέτα,  στα παπούτσια  μαυροντυμένου χορευτή.

Μια μεθυσμένη φέτα από λεμόνι, που χορεύει αγκαλιά μ’ ετοιμοθάνατα παγάκια. 

Μια λευκή κιμωλία. Να πλέκω εξισώσεις. Κι ύστερα ένα αφράτο σφουγγαράκι, να σκορπά τα σπλάχνα μου στη ζούγκλα του μαυροπίνακα.

 Φλόγα από αναπτυράκι. Να σβήνω, με την πρώτη φάλτσα νότα της συναυλίας.

Μια γρατζουνιά σε δίσκο βινυλίου.

Της Οίας το αναποδογυρισμένο ξύλινο παγκάκι. Να κοιτώ ανάποδα το ψεύτικο τοπίο του νησιού.

Ένα ελατήριο παιδικής τραμπάλας.

Η κόκκινη μύτη του πιο θλιμμένου κλόουν.

Ο κύλινδρος μια μαύρης καλογυαλισμένης γραφομηχανής. Να πυροβολούν τα γράμματα, τα λευκά αλεξίσφαιρα φύλλα που θα φορώ.

Αποφάσισα. Όταν τελειώσει η θητεία μου ως άνθρωπος, τραπουλόχαρτο σε ακτίνα παιδικού ποδηλάτου θέλω να γίνω…

Γράψε έρωτας

Μολύβι, κάρβουνο,  αίμα, ανεξίτηλη μελάνη , υγρή άμμος, διαβήτης. Έχεις ό,τι χρειάζεσαι.  

Διάλεξε τρόπο …  

Στους πρόποδες μιας βιαστικής νύχτας, γράψε για έρωτες που λιώνουν, όσο μικραίνει η μύτη του μολυβιού.

Σ’ ένα δωμάτιο, που μοσχοβολά καπνό και εγκατάλειψη, μουτζούρωσε το θυμό, τον πόνο, την απογοήτευση, τη λησμονιά.

Καταμεσής της στεριάς, σ’ ένα ξύλινο παγκάκι, στάξε, σταγόνα- σταγόνα, Aλκυονίδες μέρες.   

Κάτω από τη σκιά που ξέχασε να πάρει, βούτα τις αναμνήσεις σου σε ανεξίτηλη μελάνη.

Σ’ ένα νησί της άγονης γραμμής, άσε το πρώτο κύμα να καλύψει τα ίχνη σου.

Στον ξάστερο ουρανό, χάραξε με τη μύτη του διαβήτη έναν κύκλο και ακολούθα τον,  μέχρι να ζαλιστείς.

 … να γράψεις, έρωτας.