Πρωινό άλλοθι

Σε κίτρινη κλωστή κρεμάστηκε η διάθεσή της. Τρία ναυτικά μίλια απ’ τον ίσκιο της μανταρινιάς. Φορτωμένη την αύρα μιας άδικα μελαγχολικής Δευτέρας, λοξοδρόμησε στις  χιλιοφορεμένες της συνήθειες. Με μάγουλα μπογιατισμένα – κοκτέιλ θυμού, ντροπής, γνώσης κι απόγνωσης – ζούληξε έναν έναν τους καρπούς του άτυχου οπωροφόρου. Καταχρώντας ηδονικά την ομορφιά του τοπίου. Γεμίζοντας χυμούς την πεταλούδα με το καναρινί φόρεμα. Το άλλοθι της σ’ ένα πρωινό που όφειλε ν’ απουσιάζει…

Φωτογραφία: Harry Callahan

Αν θέλεις να μ’ αγαπάς…

Αν θέλεις να μ’ αγαπάς ακούμπα το μολύβι σου στα χείλη μου…

Ζωγράφισε μια ιαχή άκαρπων σκέψεων, στο δεξιό καρπό του αειθαλούς χεριού μου. Δάγκωσε με περίσσια ανεμελιά τ’ άβαφα μήλα του άγουρου προσώπου μου. Γρατζούνα τις φωνητικές χορδές και χτύπα ρυθμικά τα τύμπανα στ’ αυτιά μου. Ακούμπησε τη μύτη σου στη μύτη μου να οσφρανθείς τα ένρινα σύμφωνά μου. Στράγγιξε τους δακρυγόνους αδένες σου μέχρι να δροσιστεί το μέτωπό μου. Κόψε τους κόμπους των δαχτύλων σου στις, αιχμηρά βαμμένες, κόγχες των ματιών μου.

«Αν θέλεις να μ’ αγαπάς βάδισε τη ζωή μου λυρικά» είπε αψηφώντας την πανσέληνο, Δευτέρα βράδυ απ’ την απέναντι βεράντα…

Φωτογραφία: Garry Winogrand

Λέξεις με ρούμι (III)

- Παραμονή της πιο ακμαίας μέρας του Γενάρη θα βγω να ξεφλουδίσω τα όνειρά μου.

- Απ’ άκρη σ’ άκρη αφελής! Ποια έγκριτη στιγμή θα βρεις να τα ενσαρκώσει ;

- Aν σπάσω τα δεσμά των εισαγωγικών, την πιο ενοχική σιωπή θα συγκινήσω.

- Όσο βαθιά κι αν ξεφλουδίσεις, σάρκα αδύνατον να βρεις να τους ταιριάξει.

- Η  σάρκα ξέρει μόνο να σαπίζει.  

-  Απειρότεχνος κτίστης, μεταμοναχικών στιγμιότυπων. Αυτό θέλεις καταντήσεις;  

- Ονειρέψου μαζί μου…

- Μου φέρνεις υπνηλία.  

Φωτογραφία: Flickr.com

Επιγραφή για ένα βιβλίο καταδικασμένο (Κάρολος Μπωντλαίρ)

Αναγνώστη ειρηνικέ και βουκολικέ,
Συγκρατημένε κι αφελή άνθρωπε του καλού,
Πέταξε αυτό το κρόνιο βιβλίο,
Τ’ οργιακό και μελαγχολικό.

Αν δεν έκανες τη ρητορική σου
Στο Σατανά, το δόλιο πρύτανη,
Πέταξέ το! δε θα καταλάβεις τίποτε
Ή, θα με νομίσεις υστερικό.

Αλλά αν, χωρίς ν’ αφεθείς στη γοητεία,
Το βλέμμα σου ξέρει να βυθίζεται στα βάραθρα,
Διάβασέ με, για να μάθεις να μ’ αγαπάς˙

Ψυχή περίεργη που υποφέρεις
Και πορεύεσαι αναζητώντας τον παράδεισό σου,
Λυπήσου με !… αν όχι, σε καταριέμαι!

Μετάφραση: Δέσπω Καρούσου

Ζεστός χιονιάς

Χιονόμαλλος, με μύτη φρέσκια βιολογική, μάτια αμυγδαλωτά, χείλη φλουδομανταρινένια, ατενίζει το γκριζωπό σύννεφο καπνού που αναδύεται απ’ την καπνοδόχο του έκτου πατώματος. Τέσσερα χιονοχρόνια πριν. Στο ίδιο μπαλκόνι, με τα σοκολατόκουμπά του να τρέμουν απ’ το κρύο, πίστεψε στη λευκή καρδιά των Χριστουγέννων…

Πρώτη χιονιά που γιόρταζε σ’ απόσταση πνοής από την οικογένειά του. Δυο παιδικά πατήματα από τα παγωμένα μάγουλα της κόρης του. Μια μοσχοχιονισμένη ανάσα από τις οπές των φλογερών κουμπιών του κρυσταλλένιου έρωτά του. Δυο ημέρες πέρασαν μαζί. Τόσο ήταν το προσδόκιμο χιονάνθρωπης ζωής στο κλεινόν άστυ.

«Κράτα τον κόσμο ολόκληρο ζεστό», προτρέπει το θεό μία γλυκόφωνη μητέρα…

«Κράτα το χιόνι ζωντανό», παρακαλά τα σύννεφα ο άλιωτος πατέρας…

Φωτογραφία: Flickr.com

Νυχτερινά κελαϊδίσματα

Με χείλη άνυδρα, στο λιγοστό ξημέρωμα που περισσεύει απ’ τις χειμωνιάτικες κουρτίνες, σκαλίζω επίθετα στα ξέστρωτα σεντόνια. Μιας εβδομάδας ξάγρυπνος υπνοβάτης. Μπάντας νυχτερινών πτηνών, βαρδιάνος. Ράμφη πουλιών τσιμπούν περίτεχνα ασύντακτους εορταστικούς εφιάλτες.

Όλα είναι δέντρο! Μ’ αυτή τη φράση πέφτει η αυλαία της πιο ακριβής δεσμίδας Κυριακάτικων ονείρων…

Φωτογραφία: Flickr.com

Κυανή σκιά

Μια φορά κι έναν καιρό, οι γρίλιες των ξύλινων ρολών έσταζαν κυανή υγρασία. Ξεκούρδιστος απόγονος εκείνης της φοράς, από καιρού εις καιρόν, αναζητώ τη βιολογική σκιά μου. Ξέρω πως πλέει κάπου ζωντανή. Στιγμή δεν πίστεψα την κίβδηλη φιγούρα που ακολουθεί τα βήματά μου. Την πρόδιδαν τ’ άχρωμα δάκρυα που έστριβε με καπνό στ’ απόλυτο σκοτάδι.

Θαλασσινέ παππού παραμυθά, ορκίζομαι στ’ αλάτι που κυλλά στις φλέβες μου, σ’ ήλιο Ζακύνθιο θα την ξεμπροστιάσω. Με αυτοσχέδια γομολάστιχα – φλούδα στυφή από αμούστακο νεράντζι -  θα σβήσω τους καθρέπτες απ’ τα μάτια της.

Να ζήσει εκείνη σκιερή κι εμείς υγρά γαλάζια φωτισμένοι…

Φωτογραφία: Γεωργία Τσόκου

Όταν σου λέω πορτοκάλι να κορνάρεις

Βαστώ την αρωματισμένη κόρνα σου ευλαβικά στ’ αδέξια χέρια. Ποτίζω ιδρώτα απ’ τις παλάμες μου τις ορφανές ακίδες των ακροδεκτών. Ν’ ανθίσουν κλαρινέτα και βιολιά στους ήχους της βραχνής φωνής της.

Κερνώ αμόλυβδη το διψασμένο σου ντεπόζιτο. Σκάνε παγάκια στους κρυστάλλινους καθρέπτες. Φώτα πορείας μακρινής. Στενές φλούδες από άσφαλτο, τσιμέντο κοίλο, πονηρό. Κοκκινωπά φανάρια κι άβρεχτο χώμα.

Νεκρώνει ο κόσμος στο λεβιέ των διαδρομών μας. Άναψε τα πορτοκαλί λαμπάκια να υποκλιθώ στην κουτσομπόλα μηχανή σου. Σινιάλο σ’ όνειρα μεσημεριανά κάθε ταξίδι στη λευκή αγκαλιά σου.

Τράβα χειρόφρενο στον ουρανό της καγκελόπορτας.  Πέτα με τα γερά φτερά του γερανού πλάι στα μποτιλιαρισμένα ηλεκτροφόρα σύρματα.  Μετράει ο χρόνος ως το δώδεκα. Κρύψου βαθιά στις αναμνήσεις μου. Μείνε εκεί και διάβαζε τα χείλη μου.

Όταν σου λένε πορτοκάλι να κορνάρεις…

Φωτογραφία: Flickr.com

Σελήνη τριάντα τριών στροφών

Τριάντα τρείς στροφές πανσέληνης βραχνάδας βινυλίου. Δέκατα του δευτερολέπτου γρατζουνιάς στ’ αόρατο τη μέρα μέτωπό του. 

Συμπτώματα γιορτής στου φεγγαριού τα φωτισμένα άκρα.

Υγρά χαράζει η βελόνα τη βελούδινη υφή του. Καζάνια σιροπιού ρακής βράζουνε στον αστερισμό της Λύρας.  Μετεωρίτες έλκονται απ’ τη βαρύτητα της μέθης. Πυρόξανθοι κομήτες χορεύουν αγκαλιά, με άγνωστα ως τα χθες, ουράνια σώματα.

Το σύμπαν στη διαπασών.

Αστέρες απλανείς και διάχυτα νεφελώματα βγάζουν τη νύχτα απ’ τη ναφθαλίνη…

Στην Κατερίνα

Ζυμωτό ψωμί, λευκό κρασί και ποίηση

Έλουσε με λευκό κρασί την τέταρτη πατημασιά του φθινοπώρου. Θρυμμάτισε κάθε μορφή βασάνου που τον ταλαιπωρούσε. Ζύμωσε δυο καρβέλια ποίηση και έστρωσε τραπέζι. Το ένα μελιχρό για άμεση κατανάλωση. Το άλλο να μυρίσουν τα μαλλιά του.

Αριστερός, ιδιόχρωμος κι ένοχα δίκαιος. Δυο λάμδα σε μια λέξη είναι σπατάλη…

Βούτηξε μια μπουκιά άψητων στίχων, γεμίζοντας ψίχουλα το κρασί του.

Ποτέ να μην ανακατεύεις ψωμί, κρασί και ποίηση. Μαγιά ξερή οι συμβουλές των μεθυσμένων…

Αποκοιμήθηκε στις άκρες των δαχτύλων του. Οινοβαρής, με μια γουλιά λευκό κρασί να διασχίζει την παλάμη του κι ένα μπουκάλι άδειο ποίηση, σοδειάς του ενενήντα τρία…

Φωτογραφία: Flickr.com

Στο βορινό μπαλκόνι

Πέντε και πενήντα επτά μετά μεσημβρίας. Αυλαία έκτης νύχτας του Νοέμβρη. Καταμεσής της Κυριακής, με μια γουλιά κονιάκ άγνωστης προελεύσεως και σκούρο ρόφημα σε κίτρινο φλιτζάνι, πλέκω το εγκώμιο μιας ΙΟΝ αμυγδάλου.

Ξύλου ανάσα αχνιστή στου βορινού μπαλκονιού τα σύνορα. Πέφτει κοφτή βροχή από ζάχαρη κάτω απ’ τα χοντρά καρό της τέντας. Κόκκοι σκορπούν στο αγυάλιστο μωσαϊκό. Κατρακυλούν από την υδρορροή στα αραιά μαλλιά περαστικού αθυρματοποιού.

Γλύκαναν απροσδόκητα δυο τετραγωνικά τοπίου.

Κοιτώ στο διαχωριστικό κρύσταλλο τον άγνωστο που παίζει το είδωλό μου. Στάμπα φιλιού με ίχνη σοκολάτας στο αριστερό του μάγουλο. Μείγμα από ζάχαρη με γράσα ποδηλάτου στο ύψος που τέμνει η αλυσίδα το δεξί μπατζάκι.

Δύσπιστα με κοιτάς μα δε σε μέμφομαι. Ξέρω δεν είναι πιστευτές οι νύχτες του Νοέμβρη…

Φωτογραφία: Flickr.com

Έχουμε κάθε δικαίωμα να κοιμόμαστε (Νίκος Καρούζος)

 
ή μήπως όχι;
για σκέψου να ανήκε στο κράτος
ο ύπνος
τα πράγματα θα ‘τανε δύσκολα
θ’ αγοράζαμε ύπνο με το δελτίο; ή ελεύθερα; και πόσο;
κι αν είχε παραχωρηθεί στην ιδιωτική πρωτοβουλία; ποια
η τιμή του σήμερα;
θα πεθαίναμε από εγρήγορση χωρίς χρήματα;
οι πάσχοντες από αϋπνίες τυχερότεροι λιγάκι
- δεν είναι έτσι;

Για σκέψου να μη μας άνηκε ο ύπνος.